Als je als kind geen contact wil met je ouder(s)

Dan doe je dat niet zomaar. Dan heb je daar vast een goede reden voor. Dan is de pijn vast groot. Het is vast ook een moeilijke beslissing geweest. En je voelt je hier wellicht alleen in.

Als je geen contact met je ouder(s) wilt, loop je vaak tegen onbegrip aan in de maatschappij. Want ligt het dan toch niet aan jou? “Ach, ze bedoelen het vast goed.” “Je moet het loslaten of achter je laten.” “Je zoekt nog te veel erkenning.”

Dit onbegrip is een teken dat we van ouders verwachten dat we hen eren, respecteren en misschien zelfs gelukkig maken. Dus wat doe je ze nu eigenlijk aan?

Als je als kind geen contact wilt met je ouder(s), dan heb je daar vast een goede reden voor — en doe je het niet zomaar. Wat is er gebeurd? Wat heb jij meegemaakt? Het is vast moeilijk geweest voor je. Wie luistert er naar jouw verhaal? Wie heeft ruimte en een open hart voor hoe het was en is voor jou?

Hoe heb jij de situatie ervaren in het gezin waarin je bent opgegroeid? Wat heb jij gevoeld? En hoe is daar mee omgegaan?

Jouw verhaal doet ertoe en er mag naar geluisterd worden. Met liefde, compassie en zonder oordeel.