Ongewenst kinderloos of gewenst kinderloos….

Ongewenst kinderloos of gewenst kinderloos is vaak nog een onbegrepen en onbesproken onderwerp. Het is juist omdat er zo weinig over gesproken wordt dat het ook ongemakkelijk en lastig kan worden. Voor iedereen die erbij betrokken is. Het is tijd om erover te praten…

De emotionele rollercoaster

De eerste stap die vaak wordt gezet, en die ik zelf ook zette, is naar de dokter en het ziekenhuis. We hebben een probleem en dat willen we oplossen. Heel begrijpelijk want in het ziekenhuis kunnen ze je helpen met de praktische kant van ongewenste kinderloosheid. Er zijn dan ookverschillende opties aan vruchtbaarheidstrajecten en stappenplannen. Maar de emoties die hierbij komen kijken kijken kunnen overweldigend zijn en daar is vaak minder aandacht voor in de medische wereld. Zij denken van A naar B, maar vaak voor jou kan het als chaos en onbegrip voelen. Zelf wist ik eerlijk gezegd niet wat er van binnen gebeurde. Maar daar werd niet over gesproken, dus hield ik het voor mij en probeerde sterk te zijn. Van binnen huilde ik en was ik boos. Hoe was ik opeens in deze emotionele rollercoaster beland?

Vrouwen krijgen kinderen

Het beeld dat overheerst in de maatschappij is dat je als stel een gezin sticht en dat je als vrouw een kind wilt en krijgt. Gebeurt dat niet, of wil je dat niet, dan komen de vragen, of er wordt gezwegen. Best heel lastig, en in mijn eigen situatie kan ik zeggen: ik deed er volledig aan mee. Op die manier overleefde ik, en van binnen ontplofte ik van emoties.

De verwachtingen en goedbedoelde wensen van de mensen om mij heen maakten de druk groter en het gevoel dat er iets mis zou zijn met mij groeide. Ik hoorde er niet bij.

Ben ik wel een echte vrouw? Wat is er toch mis?

Deze vragen zijn voor veel mannen en vrouwen vaak herkenbaar:
Ben ik wel een echte vrouw zonder kind of zonder een kind gedragen te hebben?
Ben ik wel een echte vrouw of man als ik geen kinderen wil?
Of ben ik wel een echte man als ik niet kan voortplanten?

Het gevoel anders te zijn, niet mee te doen er niet bij te horen kan overheersen. De weg zonder kinderen is minder gangbaar in het volwassen leven dan de weg met kinderen.

Je eigen pad leren volgen

Zelf heb ik hier ook ervaring mee. Voor mij stond het in de sterren geschreven dat ik moeder zou worden. Met de poppen spelen, overal oppassen in de buurt, en als jonge tante van nichtjes en neefjes die bleven slapen, was het voor mij een voldongen feit dat het zou gebeuren. Maar het leven had iets anders voor mij in petto. Kinderen kwamen er niet, en er was geen medische reden voor, zoals dat dan heet. Inmiddels weet ik wel dat er een ‘andere’ reden was, en toen ik bereid was daarnaar te kijken, viel alles op zijn plek en kwam de rust. De ongeboren kinderen waren een prachtige spiegel. Zij hebben mij laten zien dat ik waardevol ben en geluk in mijzelf kan vinden. Dat ik niet faal omdat ik niet voldoe aan een beeld dat overheerst in de maatschappij en in de familie. Nee, dat ik juist mag zijn wie ik ben, met alles erop en eraan. Het was een emotionele reis waarbij ik alle pijn en angsten onder ogen heb mogen zien, doorvoelen en loslaten. Mijn eigen innerlijke kind heb ik gevonden, en voor haar zorg ik met heel mijn hart.

Inmiddels kan ik zeggen dat ik mijn ongeboren kinderen zeer dankbaar ben voor alles wat ik van ze heb mogen leren. En dat ik een zinvol en inspirerend leven kan leiden, ook zonder eigen kinderen. Op zoveel vlakken kan ik mijn moedereigenschappen uiten, en ben ik blij met wat het leven mij geschonken heeft.

Boekentips

Mocht dit onderwerp je bezighouden, dan kan ik je in ieder geval twee boeken aanraden.
Echte vrouwen krijgen kinderen – Liesbeth Smit
Baby in mijn hoofd – Ellen van der Valk

Wil je hier eens over praten, of je nu kinderen wilt of juist geen? Wees welkom.